Vegen

Er loopt een jongeman in zwarte trainingsbroek loopt op me af. Achter hem verschijn er nog een in precies zo’n zelfde pakje. En dan nog een. Vreemd. Een optocht van mannen in hetzelfde kostuum. Licht versnelde pas. Verend op hun hardloopschoenen, de borst helt over de tenen. Armen zwaaien langs hun lichaam. Ze kijken om zich heen en achterom. Hun ogen zoeken.

Dan zie ik in een zijstraat drie agenten, ingepakt, leunend op hun mountainbike. Ze blokkeren glimlachend de ingang van de straat. De lach die ik voel opkomen probeer ik te onderdrukken. Een mondhoek ontsnapt en krult tot een grijns.

Zodra de jonge mannen de politie zien versnellen ze hun pas. Sommigen kijken weg, zwijgen. Een enkeling richt zich tot de politie: ‘We gaan al’. Verderop in de straat schreeuwt er een: ‘Dennis, ze vegen de straat leeg.’

Er gebeurt iets. Ze vegen de straat leeg! Mijn pas versnelt ook. Ik op de mannenparade af. Mijn blik zoekt hints. Ik bedenk me dat ik een bruin leren jasje aan heb, en een spijkerbroek. De jongensoptocht loopt om mij heen, alsof ik lucht ben. Ze worden gevolgd door de ogen van de politie. Ik sla af, loop voorbij de politie de straat in die geveegd wordt.